Ter herinnering

Tine de Ruiter (1929-2025)

Het gebeurt je niet iedere dag dat je een rouwkaart in de mail krijgt waarin een bekende je toevertrouwd op dinsdag 20 mei aanstaande voornemens is het leven los te laten.

Die mail komt van Tine de Ruiter, een vooraanstaand ex-bestuurder van de KNCB, op de leeftijd van 95 jaar. Tine is binnen VRA natuurlijk ook bekend als de moeder van onze leden Freek en Edwin de Ruiter.

Tine had een naar auto ongeluk op de parkeerplaats van de golfclub, brak haar heup en eindigde in een hospice. Zij had er duidelijk genoeg van.

Vorig jaar had ik nog een leuke ontmoeting met haar op een jubileum bijeenkomst van SGS. Zij kwam naar me toelopen en sprak de zin: ‘ken je me nog John?’. Een rare vraag omdat zij er onveranderd uitzag en nog dezelfde energieke motoriek had als vele jaren geleden.

Wij zaten samen in diverse bondscommissies en zij was de vrouw die uiteindelijk de beslissende klap gaf op de fusie tussen de Nederlands cricketbond en de KNCB, zeg maar de mannenbond. Er waren nogal wat cricketers tegen die samensmelting. Onterecht, want ik durf de stelling wel aan, dat zonder die fusie er in Nederland geen damescricket meer geweest zou zijn.

Tine is een leuke vrouw om mee in een bestuur te zitten, zelf een actieve speelster, altijd goedlachs tot in de putjes smaakvol gekleed, een luisterend oor voor andere meningen maar verdedigt haar eigen standpunt met vuur.

Ik heb menig vergadering mee mogen maken op de Amstelveense Aalberselaan 15.

Daar was dan ook haar man Henk, bankier en drijvende kracht achter het cricket van de Twentse bank (later ABN), die een heus eigen cricketveld en tennispark hadden in het Amsterdamse Bos, waar ook ACC en het Nederlandse Elftal op mochten spelen. Henk en Tine kwamen regelmatig op VRA de 2 zonen aanmoedigen.

VRA denkt met veel plezier aan je terug, Tine. En dank voor het vele werk wat Henk en jij voor de vaderlandse cricketwereld hebben verzet.

John H. Wories